دیشب خوابش رو دیدم. میدونم به زودی قراره بیاد میدونم الان بدجور بی تابی میکنه مدام لگد میندازه و ول میخوره، تقصیری هم نداره جاش تنگه، کوچیکه امامن چی ؟ منکه راضی به دردش نیستم امااون بی توجه به من مدام به دلم ضربه میزنه ومن صبورانه تحمل میکنم تا وقتش برسه ولی همیشه وقتی درد اصلی شروع میشه ازخواب میپرم .این کابوس شبهای منه که میبینم بچه ای روکه سالها پیش نگهش نداشتم دارم به دنیا میارمش با درد بامشقت ...دیشب کابوسهای من تموم شد درد تمام وجودم رو گرفت منتظربودم مثل همیشه به اینجای ماجراکه رسیدم ازخواب بپرم اماخواب وهمراه اون درد، تمومی نداشت.توخواب ضجه میزدم فریادمیکشیدم تا بیدارشم اما تموم نمیشد از دردبه زمین چنگ مینداختم انگارجونم از تنم کنده میشد ونمیشد انگار شکمم رو از تو میدریدن وقتی درد کشنده راه نفسم رو گرفت با خودم گفتم الانکه بمیرم چشمهام رو بستم و از ته دل فریادزدم .

درد تموم شد فکرکردم مردم که دیگه دردنمیکشم اما وقتی صدای گریه اش رو توخواب شنیدم فهمیدم همه چی تموم شد و فرزندی که من روزی نطفه اش رو در خودم کشتم دوباره به من بخشیده خواهدشد.

صبح زود ازخواب پاشدم کارهامو کردم و مثل کسیکه منتظراومدن مهمون عزیزی هست حاضروآماده نشستم .دل دل میکردم تا ببینم بالاخره کی پی ماما میاد ودر خونه ننه سرمه رو میزنه ! تمام روز خونه موندم و چشم به  در دوختم اماهیشکی نیومد. شب که جامو مینداختم باخودم گفتم نکنه تعبیرخوابم اینه که قراره بمیرم و اینجوری به بچه ام برسم؟ ازشماچه پنهون هول کردم وترس برم داشت ترس جون دادن توتنهایی وقتی هیشکی کنارت نیست که دستت رو بگیره یه لیوان آب بده دستت دردت روتسکین بده وقتی مردی چونه ات رو ببنده غسل ات بده کافورتوکفن ات بذاره و...توحال خودم بودم وغصه میخوردم که کلون خونه رو زدن یهو انگار قند تودلم آب شده باشه ذوق کردم از جام پریدم و چارقدم رو سرکردم و دوان دوان سمت در رفتم به پشت درکه رسیدم گفتم کیه ؟مردی از اونورگفت :بازکن ننه سرمه زائو داریم . درو بازکردم . تو تاریک روشن کوچه مردی باقد متوسط وچهارشونه که کلاه شاپوبه سرداشت ایستاده بود گفتم : بسم الله تو دیگه کی هستی از کجااومدی؟خندیدوگفت:غریبه نیستم 43سال پیش پشت همین بازارچه دم مسجد پاچنار من بادستهای تو دنیااومدم یادت اومد؟  آره یادم اومد تقی بود پسر صدیقه خانم. اونزمون مادرش خونه اعیان اشراف کارمیکرد میگفتن بعدها دست پسرش رو توخونه عضدی هابند کرده بود، امااینکه زن نگرفته بود که حالا بخواد صاحب بچه بشه!!  زن عضدی هم که دیگه ماما خونگی رو قبول نداشت وبچه آخرش روتومریض خونه زائید 5تابچه دیگه اش روکه من بالاسرش بودم شدن مثل شیر سالم وقبراق ولی انگار این ته تغاری شده مریض احوال. اگه خانواده عضدی نیستن پس کیه که زائودارن؟"ننه سرمه راه بیوفت بریم دل دل نکن گفتم که زائوداریم تو راه میگم برات".

سواراتول تقی مباشر شدیم و ماشین راه افتاد توتمام راه دلم مثل سیروسرکه میجوشید آخه نه اینکه همیشه از ماشین سواری وحشت داشتم چهارستون تنم میلرزید امامرگ که نبود خوبه که تعبیر خوابم مردنم نبود. ماشین از کوچه پس کوچه های شهرگذشت تا قابله قدیمی شهر روبرسونه در خونه اشرف طلا اینطور که میرزاتقی مباشرتعریف کرد من فکرکردم یکی از دخترهای خونه اشرف زایمان دارن ولی وقتی رسیدم و رفتم بالاسرش دختر نحیف ولاغری  رو دیدم که ظاهرش به دخترهای این خونه نمیخورد و گفتن ماه بیگم کلفت  هست.

دختربیچاره خیلی دردمیکشید سن وسالی نداشت جونی توبدنش نبودو بچه هم چرخیده بود وباعث میشد که  وضع حمل سختتربشه . اشرف چشماش اشک بود و دلش آشوب گفت : سرمه اول خدابعدهم تو .اسم خداروبه زبون آوردم  و کارم رو شروع کردم تاصبح فریاد زد و زمین رو چنگ انداخت سپیده صبح تازه زده بودکه درد کشیدنهاش تموم شد. قامت نحیف وسردش روی لحاف تشک کهنه گوشه اتاق مثل تیری به قلب مینشست که آخه دخترک بیچاره مگه تو جای کیو تو این دنیا تنگ کرده بودی که این دنیا نتونست نگهت داره.

 بچه که اومد انگار خیالش راحت شد که کاریکه باید تو این دنیا انجام میداده رو تموم کرده و نفس آخرو کشید و آروم شد.قبل رفتنش بچه رابه من سپرد گفت نمیخواد بچه اینجا بزرگ شه ازم قول گرفت بچه را باخودم ببرم.من نشستم و به سرنوشت نوزادی که درآغوش داشتم فکرکردم و به تاوان پس دادن چندین وچندساله کشتن نطفه بچه ای که نخواستم مهرمادری رو نصیبش کنم  فکرکردم و اینکه حالا تویه سحرگاه سرزمستونی باتولد این نوزاد امکان دوباره  مادری کردن نصیب من شده.  انگاراین صبح روشن نوید پایان کابوس وعذاب همیشگی من رو همراه آورده بود. نوزاد رو آروم به سینه ام میچسبونم و میگم " آروم باش طفلکم خداباماست".