تقدیم به همکلاسی دوران مدرسه به یادگذشته ها....

                              تو به من می خندی
                              ونگاهت گرم است.
                              من به تومی نگرم
                              ودرونم آتش.
                              توازمن می پرسی...
                              که چرازنگ صدایت سرداست؟
                              من ازخودم می پرسم...
                              که چرامیترسی
                              اوفقط یک مرداست!
                              حرفهایت به من آرام وسکون می بخشد
                              حرفهایم همه گنگ،بیجا،بیخود
                              توچه صبری می ورزی!
                              توبزرگی مثل باغچه خانه ماسبزی،زیبا
                              من حقیرم مثل گلدان خالی پشت پنجره ها
                              دستانت مآمن،دستانت مرهم
                              دستانم خشکی باورها درپس قحطیها
                              آه،کاش می فهمیدی
                              که چقدرغمگینم
                              که توبالاهستی...
                              من ساکن پایینم.
                              توچقدرمیفهمی!
                              من همه تردیدم.
                              توچه آرام سخن می گویی

امشب قراره زلزله بیاد!!!

نترسین به شماآسیبی نمیرسه فقط من میمیرم!

 ازکجامیدونم؟خوب حتمآیکی بهم گفته دیگه ولی این چه اهمیتی داره مهم اینه که من بایدبرم امامن.....نمیدونم.......یه حس عجیبیه......مثل اولین روزمدرسه....یااولین باری که لیموترش میخوری یا......

اصلآچرامن بایدبه این زودی بمیرم من جونم وکلی آرزودارم......

گفتی آرزو؟راستی من چه آرزویی دارم یعنی کلآهدفم توزندگی چیه؟؟ام م م م.....چیزه یعنی خوب حتمآیه چیزی هست که میخوام زنده بمونم دیگه ،تازه اگه من بمیرم خیلی هاناراحت میشن.........ام م م م م......خب الان یادم نیست اماحتمآناراحت میشن هرچنددرظاهرکسی چشم دیدین منو نداره ولی ممکنه بعضی هاناراحت بشن.......مثلآ.....ول کن دیگه تو هم حالا گیر نده.

خب بایدوصیت نامه بنویسم.......آخه توزلزله کی یاداینه که وصیت نامه طرف کجاست وغیرازهمه اینهامگه من چه مال یافک وفامیلی دارم که واسشون چیزی بذارم.......پس بی خیال وصیت نامه

حالاچی کارکنم؟تاکی بایدمنتظربشم؟به کسی چیزی بگم؟نگم؟خداحافظی کنم؟ازکسی حلالیت بطلبم؟به نظرشمایه آدم که موقع مرگش نزدیک میشه چی کارمیکنه؟اصولآدانشمندها،پزشکها،روحانیون،محققین،روانشناسهاو....چه نظروپیشنهادی دراین مواقع دارن؟اصلآپیشنهادی دارن؟

وای چقدر ورمیزنی یه مردن که این همه بروبیانداره سرتوبذارزمین خلاص.....

همیشه دلم میخواست مرگم مثل یه قهرمان باشه آخه من که تولدوزندگیم پخی نبوده اقلآمرگم.....ولی مرگ درزلزله اصلآچنگی به دل نمیزنه......

کاش موقع مردن دردنکشم.......چه اهمیتی داره،زندگی من که همش درده منم حسابی پوست کلفت شدم اصلآچه میفهمم دردچیه......

اگه تواون دنیاازم سوالهای سخت سخت بپرسن چی جواب بدم؟.....میگم منوازجهنم میترسونین من یه عمرزندگی جهنمی داشتم........

این جناب عزرائیل چرانمیاد!؟خسته شدم حوصله ام سررفت حالاکه ماراضی به مرگ شدیم این واسه مانازمیکنه!!!

.......

هرچی منتظرشدم عزرائیل نیومدمنم خوابم برد

فرداکه ازخواب بیدارشدم......

همه جاباخاک یکسان شده بوداما من.......سُرومُروگنده بودم

بعدآفهمیدم تواون زلزله سخت ووحشتناک همه مردم شهر مردن،جزمن!!!!

خبرنگارهاباهام مصاحبه کردن ومن بهشون گفتم که"خواب دیدم که فقط من میمیرم اماحواسم نبودکه خواب زن چپه!!!!"

الان که باشماحرف میزنم اوضاع خوبه،مردم ازسراسردنیابه خیال اینکه من نظرکرده ای چیزی هستم میان پیشم کلی کشته مرده پیداکردم امااونانمیدونن که من زنده موندم چون تنهاکسی توشهربودم که....

 میخواستم بمیرم!

"مردباش،بروحرفتوبزن تاکی میخوای سکوت کنی؟مرگ نیست که! نهایتآ... نمیشه"

ببخشیدخانوم میخواستم چنددقیقه وقتتونوبگیرم....

نمیدونم ازکجاشروع کنم اصلآازکجاشروع شدآهان همون شب بارونی اون روزیه جوری بود همه چی! من،شما...آره خب فکرکنیداگه اون شب  بارون نمی اومدوماشینم خراب نمیشدوتاکسی هاهمه پرنبودندومن زمین نمیخوردم وپام زخم نمیشدوشمارونمیدیدم که بهم لبخندمیزنیداینجوری نمیشدمن قبلش چه میفهمیدم دوست داشتن چیه؟!؟آره خانوم من خرابتم یه جور ِناجور!توواسم باهمه فرق داری نه فکرکنی هرروزبایکی بودم نه به خدامااصلآاهل این برنامه هانیستیم هی به خودم میگم آخه توروچه به عاشقیت اونم کی؟خانوم!!!چشم وچراغ شهر،کلی طرفدارداره،واسه دیدنش مردم صف میکشن.آه ازاین دل بی صاحب من عاشق نشد...نشد تاببین به دام که درافتاد.میدونم کلی عاشق سینه چاک داری من دربرابرشون سوسکم نه پول وقدرتی نه تیپ وقیافه ای نه شهرت ومحبوبیتی نه سوادومدرکی هیچی هیچی فقط یه قلب پاک وساده که یه دنیامی ارزه اگه عشقوباوردارین قبولم کنید.....

وخانوم،نه نگفت

.

.

خانوم اصلآباورم نمیشه انگارروابرهادارم راه میرم هربارکه می بینمت میترسم که یهوازخواب بپرم ببینم همش خوابه آخه کی باورش میشه من وخانوم باهم یه جاروبروی هم!!!....وای تویه فرشته ای من خوشبخت ترین مرددنیام همه مردهای عالم بهم حسودی میکنن چون فقط من تونستم بشم همدم خانوم.این مزدقلب پاکمه دلم میخواددادبزنم بگم خدایاچاکرتیم"خانوم به نظرشمامن لایق این همه خوبی هستم؟

وخانوم،نه نگفت.

.

.

امروزخیلی خوشگل شدی خب اگه منم مثل توزیبابودم حتمآخودمومیگرفتم توکه میدونی من خراب یه لبخندتم چرااینقدرسردی؟باشه میدونم سرت شلوغه شایدانتظارزیادیه ولی آخه یه ذره وقت واسه من عاشق داشته باش  من چیکارکنم که یه ذره قدسرسوزن دوستم داشته باشی؟احساس میکنم دلت بامن نیست آخه واسه حفظ رابطه مون هیچ کاری نمیکنی. نکنه حوصله ات روسرمیبرم یاازم بدت میاد روت نمیشه بگی؟

وخانوم نه نگفت

.

.

خیلی ازت شاکیم اماهربارکه می بینمت گله کردن یادم میره یه کلام بگوبدونم جای من توزندگی توکجاست؟اصلآمنومی بینی؟هرچی میگم صبرکن درست میشه،اصلاوابدا. آخه منم یه مرد هستم نمیتونم ببینم عشقم درمعرض دید همه هست آدمهاورندازش کنن وهی به به چه چه کنند قبول دارم که کارت ازاول که شناختمت همین بوداماالان فرق میکنه میخوام فقط پیش من باشی من نگاهت کنم من قربون صدقه ات برم مال من باشی،من میفهمی فقط من

وخانوم نه نگفت

.

.

 چشم دیدنت روندارم،امروزهم اتفاقی مسیرم ازاین وربوددیدیمت وگرنه من دیگه کاری به کارت ندارم همه چی بین ماازاون روزی که به خاطرتوبااون لات ولوتهادرگیرشدم تموم شدحیف من که عشقموگذاشتم پای توبی وجود! ،لیاقت توهمون آشغالهاست که خودتوجلوشون به نمایش بذاری واوناروحسابی خرکِیف کنی.چندشم میشه بگم تورومیشناسم حیف من واین قلب پاکم که نثارتوکردمش خدایامگه من چه گناهی کرده بودم که این شیطان روگذاشتی سرراهم؟!؟بهت گفتم:بیخیال شهرت واین لباسهاوجاه وجلال الکی بیاباهم باشیم وخوشبخت زندگی کنیم اما توهیچی نگفتی هیچوقت هیچی نگفتی ازدست این سکوت ولبخندمصنوعی همیشگیت حالم به هم میخوره دیونه ام کردی یه چیزی بگو...اصلآمیدونی میخوام چی کارکنم میخوام وجود کثیف توروواسه همیشه نیست ونابود کنم!

وخانوم نه نگفت

.

.

فرداصبح درمیدان اصلی شهردرمقابل گرانترین وبزرگترین مغازه مد و فشن شلوغ بودعده زیادی آمده بودندپلیس درحال جمع آوری اطلاعات بود.گویاچیزی به سرقت نرفته بودفقط خسارت جزئی.شاهدان عینی میگفتند که:

مردجوانی که بارهاوبارهادراین محل دیده شده نیمه شب شیشه ویترین مغازه راشکسته وتنهاعروسک مانکن مغازه که نمایشگرجدیدترین مدل لباس وجواهرات مغازه بوده رابابیرحمی تکه تکه کرده وبعدمتواری شده....